กลับไปยังคู่มือ
เจ็ดคำถามช่วยคุณเลือกสาขาเรียน
ขั้นตอนการสมัคร 6 นาที

เจ็ดคำถามช่วยคุณเลือกสาขาเรียน

ผู้เขียน: GoToPanda|อ่านประมาณ 6 นาที

ตรงหน้าคุณมีสาขาอยู่สองสามสาขา คุณดูอันดับ เช็กอัตราการจ้างงาน ถามรุ่นพี่ และฟังคำแนะนำพ่อแม่แล้ว แต่ก็ยังตัดสินใจไม่ได้

ไม่ใช่เพราะคุณไม่มีข้อมูล แต่เพราะข้อมูลพวกนั้นแก้ความลังเลไม่ได้ เหตุผลของความลังเลไม่ใช่ "ข้อมูลไม่พอ" แต่คือคุณยังไม่ได้ยินเสียงที่แท้จริงของตัวเอง

คำถามเจ็ดข้อต่อไปนี้ มีไว้สำหรับคนที่ยืนอยู่ทางแยก หยิบกระดาษมาหนึ่งแผ่น แล้วตอบอย่างจริงจัง อาจใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง หรือทั้งบ่าย


คำถามแรก: ถ้าสาขานี้ปีแรกต้องเรียนวิชาที่คุณเกลียดที่สุด คุณยังอยากเรียนไหม?

ความผิดพลาดที่ง่ายที่สุดในการเลือกสาขา คือการหลงรักภาพจินตนาการของมัน

คุณจินตนาการว่าเรียนบริหารคือใส่สูทเจรจาธุรกิจ แต่ปีแรกอาจเป็นวิชาบัญชีและสถิติที่น่าเบื่อ ทุกสาขามี "วิชาที่เกลียดที่สุด" ซึ่งไม่ใช่อุบัติเหตุ แต่คือประตูบานแรก

ตอบอย่างไร? สำหรับแต่ละสาขาที่ลังเล เขียนส่วนที่น่าจะทำให้คุณทุกข์ที่สุด แล้วถามตัวเอง: ฉันเต็มใจทนกับความทุกข์นี้ไหม? ไม่ใช่ "ฉันทนได้ไหม" แต่คือ "ฉันเต็มใจทนไหม"


คำถามที่สอง: เมื่อนึกถึงคนที่เรียนสาขานี้ คุณรู้สึกชื่นชม หรือรู้สึกอุ่นใจ?

ความชื่นชมคือ "ฉันอยากเป็นคนแบบนั้น" ความอุ่นใจคือ "ตัวเลือกนี้ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย"

นักเรียนหลายคนสับสนระหว่าง "อุ่นใจ" กับ "ชอบ" เรียนการเงินแล้วอุ่นใจเพราะหางานง่าย เรียนคอมฯ แล้วอุ่นใจเพราะรายได้สูง เรียนหมอแล้วอุ่นใจเพราะมั่นคง

แต่อุ่นใจไม่ใช่ความรัก อุ่นใจแค่ทำให้ไม่กังวล แต่ไม่ได้ให้แรงขับเคลื่อน

ตอบอย่างไร? หาคนที่เรียนหรือทำงานในสาขานั้นสักหนึ่งสองคน ดูชีวิตของเขา แล้วถามตัวเอง: ฉันชื่นชมสิ่งที่เขาทำ หรือฉันโหยหาความมั่นคงของเขา? ถ้าสาขานี้จบมารายได้ปานกลาง ฉันยังอยากเรียนไหม?


คำถามที่สาม: อย่านึกถึงช่วงเวลาอันรุ่งโรจน์หลังเรียนจบ ให้นึกถึงเย็นวันอังคารธรรมดา ๆ แทน

ภาพในหัวตอนเลือกสาขามักจะผิด คุณนึกถึงวันรับปริญญา วันเซ็นสัญญางานแรก นั่นคือช่วงเวลาไฮไลต์ที่มีแค่ไม่กี่ครั้งต่อปี

ชีวิตจริงคือเย็นวันอังคารธรรมดา ๆ ที่คุณทำการบ้าน ทำโปรเจกต์ เตรียมสอบ นั่นคือภาพจริงของสี่ปีส่วนใหญ่

ตอบอย่างไร? หลับตา จินตนาการว่าคุณเลือกสาขานี้แล้ว ตอนนี้เป็นสามทุ่มวันอังคาร คุณกำลังทำอะไรอยู่? ภาพไหนทำให้รู้สึก "นี่คือชีวิตที่ฉันอยากใช้" ภาพไหนทำให้รู้สึก "ฉันไปต่อไม่ไหว" ร่างกายของคุณกำลังบอกคำตอบ อย่าเมินมัน


คำถามที่สี่: ถ้าสิบปีให้หลังพบว่าเลือกผิด คุณจะเสียใจกว่าที่ไม่ได้เลือกอันไหน?

เมื่อเจอสองตัวเลือก คนเรามักไม่ใช่ "A ดี B แย่" แต่คือ "ทั้ง A และ B ดี แต่เลือกได้อันเดียว" ตอนนั้นการวิเคราะห์ด้วยเหตุผลช่วยไม่ได้ แต่ทิศทางของความเสียใจช่วยได้

ตอบอย่างไร? ลองจินตนาการทีละทิศทาง: เลือก A แล้วสิบปีให้หลังพบว่าไม่เหมาะ คุณจะเสียใจว่า "น่าจะเลือก B" ไหม? ความเสียใจแบบไหนที่รับได้ยากกว่า? ความเสียใจที่รับได้ยากกว่านั้นแหละคือทิศทางที่คุณใส่ใจมากกว่า


คำถามที่ห้า: คุณอายที่จะบอกคนอื่นว่าคุณเลือกสาขานี้ไหม?

ความอายของคุณเปิดเผยความกังวลที่แท้จริง

นักเรียนบางคนอายที่จะพูดว่า "ฉันอยากเรียนปรัชญา" เพราะกลัวโดนถามว่า "เรียนแล้วหางานได้ไหม" เบื้องหลังความอายนี้คือความไม่แน่ใจในตัวเลือกของตัวเอง

ตอบอย่างไร? ลองจินตนาการว่าต้องประกาศตัวเลือกบนโต๊ะอาหาร คุณจะอายที่จะพูดไหม? ถ้าอาย เป็นเพราะสายตาคนอื่น หรือเพราะในใจคุณก็รู้สึกว่า "นี่ไม่ใช่ฉัน"? ถ้าไม่มีใครรู้ตัวเลือกของคุณ คุณยังจะเลือกไหม?


คำถามที่หก: คุณอยากได้ "กระบวนการ" มากกว่า หรือ "ผลลัพธ์" มากกว่า?

ทุกสาขามีสองอย่าง: กระบวนการและผลลัพธ์

กระบวนการคือแต่ละวันคุณทำอะไร เรียนอะไร เจอคนแบบไหน ผลลัพธ์คือหลังจบได้อะไร รายได้ สถานะ ความมั่นคง

นักเรียนหลายคนมองแต่ผลลัพธ์ ไม่มองกระบวนการ การเลือกที่ยึดผลลัพธ์ทำให้ยอมแพ้ง่ายที่สุดเมื่อเจออุปสรรค เพราะกระบวนการไม่ใช่สิ่งที่ชอบ แค่ทนทำไป

ตอบอย่างไร? เขียนกระบวนการและผลลัพธ์แยกกัน แล้วถามตัวเอง: ถ้าผลลัพธ์ต้องรอสิบปี ฉันยังอยากทำกระบวนการนี้ไหม? ถ้าใส่ใจกระบวนการมากกว่า ก็เลือกสิ่งที่อยากทำทุกวัน


คำถามที่เจ็ด: ถ้าต้องเลือกหนึ่งอย่างมาลองตอนนี้ คุณจะเลือกอะไร? ทำไม?

หกข้อแรกช่วยคุณวิเคราะห์ ตอนนี้ถึงเวลาตัดสินใจ ไม่ใช่ตัวเลือกตลอดชีวิต แต่เป็นตัวเลือกที่ลองก่อนได้

ตอบอย่างไร? อย่าคิดว่า "อันไหนถูก" ให้คิดว่า "อันไหนที่ฉันอยากลองที่สุดตอนนี้" แล้วใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ทำสิ่งเล็ก ๆ เพื่อยืนยัน: อ่านหนังสือเบื้องต้นสามบท ดูสารคดีสักเรื่อง คุยกับคนในสาย 20 นาที หรือเข้าคอร์สทดลองออนไลน์


สุดท้าย: การเลือกสาขาไม่ใช่การแต่งงาน แต่คือการเดต

คุณไม่ต้องสัญญาตลอดชีวิตตอนนี้ แค่เลือกทิศทางที่คู่ควรลองก่อน ถ้าไม่เข้าก็เปลี่ยนได้ คนส่วนใหญ่เปลี่ยนทิศทางหลายครั้งตลอดชีวิต

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่การเลือกผิด แต่คือการไม่เลือก

สาขาตรงหน้าไม่ใช่กรงขัง แต่คือถนนที่เดินได้ คุณไม่ต้องหาถนนที่ถูกต้องเพียงเส้นเดียว แค่หาถนนที่พร้อมจะเริ่มเดินก็พอ เดินไปเรื่อย ๆ ถนนจะเปลี่ยน และคุณก็จะเปลี่ยน สิ่งสำคัญที่สุดคือ: คุณเริ่มเดินแล้ว

ยังมีคำถาม? ถาม Pandi

บทความนี้มีประโยชน์ไหม?