กลับไปยังคู่มือ
ความฝันด้านการวิจัยของนักศึกษาปริญญาเอกชาวปากีสถาน
เรื่องราว 7 นาที

ความฝันด้านการวิจัยของนักศึกษาปริญญาเอกชาวปากีสถาน

ผู้เขียน: GoToPanda|ใช้เวลาอ่านประมาณ 7 นาที

ในปี 2018 เซบ ออรัง ออกเดินทางจากหุบเขาสวัตในปากีสถาน มายังมหาวิทยาลัยหนานไคที่เมืองเทียนจิน

หุบเขาสวัตตั้งอยู่ทางตอนเหนือของปากีสถาน มีหุบเขาสีเขียว ลำธารใส และเทือกเขาหิมะปกคลุมอยู่ไกลๆ หลายคนเรียกที่นี่ว่า "สวิตเซอร์แลนด์แห่งปากีสถาน" ออรังเติบโตที่นั่น ได้รับการหล่อเลี้ยงจากธรรมชาติและผืนดิน หลังจากจบการศึกษาระดับปริญญาตรี เขาต้องเผชิญกับทางเลือก: ควรไปเรียนต่อระดับบัณฑิตศึกษาที่ไหน?

เขาเลือกประเทศจีน "มหาวิทยาลัยหนานไคมีมาตรฐานทางวิชาการที่สูง การได้มีโอกาสมาเรียนที่นี่คือโอกาสที่จะเปิดมุมมองของผม อีกทั้งจีนและปากีสถานเป็น 'เพื่อนที่ดี' กันมาตลอด ผู้ใหญ่พูดเสมอว่าจีนยอดเยี่ยม ผมจึงเลือกมาเรียนที่นี่"

เจ็ดปีต่อมา เขาส่งผลงานที่ทำให้หลายคนประหลาดใจ: บทความ SCI 11 ฉบับในฐานะผู้เขียนคนแรกในวารสารชั้นนำ เข้าร่วมในบทความ SCI กว่า 40 ฉบับ และได้รับการยกย่องเป็น "ดาวเด่นแห่งวงวิชาการ" ในงานบุคคลแห่งปี "รับรู้จีน" ประจำปี 2025

แต่สิ่งที่คุ้มค่าแก่การเล่ามากกว่าตัวเลขเหล่านี้ คือเส้นทางที่เขาเดินผ่านมาเพื่อมาถึงจุดนี้

อุปสรรคแรก: เริ่มจาก "หนีห่าว"

เมื่อแรกมาถึงหนานไค คำศัพท์ภาษาจีนของออรังมีจำกัดเพียง "หนีห่าว" กับ "เซี่ยเซี่ย"

ภาษาจีนแตกต่างอย่างมากจากภาษาอังกฤษและภาษาอูรดู—ทั้งเสียงวรรณยุกต์ของพินอินและขีดเส้นของตัวอักษรจีนล้วนต้องเรียนรู้ตั้งแต่ศูนย์ ช่วงแรกทั้งการเรียนและการใช้ชีวิตประจำวันเป็น "ความท้าทายอันเงียบงัน"—เขาไม่ทันจับทุกคำที่ไม่คุ้นเคย จดสมุดเต็มไปด้วยพินอินและคำอธิบายในภาษาแม่ ในระหว่างการอภิปรายทางวิชาการ เขามักเลือกความเงียบเพราะไม่สามารถสื่อสารได้อย่างราบรื่น

แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ ไม่มีใครแสดงความหงุดหงิดกับความไม่คล่องภาษาจีนของเขา "อาจารย์และเพื่อนร่วมชั้นจะพูดช้าลงโดยธรรมชาติ และใช้คำที่ง่ายขึ้นเพื่อช่วยให้ผมเข้าใจขั้นตอนการทดลอง"

ความอดทนนี้ทำให้เขามีความกล้าที่จะพูด เขาเริ่มพยายามแสดงความคิดเห็นในชั้นเรียน และสื่อสารกับเพื่อนร่วมห้องในห้องแล็บด้วยภาษาจีนที่ตะกุกตะกัก ทีละหยด สะสมจนกลายเป็นแม่น้ำ ต่อมาเขาไม่เพียงสามารถเป็นพิธีกรสัมมนาทางวิชาการได้อย่างมั่นใจ แต่ยังสามารถพูดคุยเล่นกับพ่อค้าเจียนปิ่งเป็นภาษาจีนที่ติดสำเนียงเทียนจินได้อีกด้วย

ภาษาจากที่เป็นอุปสรรคในตอนแรก ค่อยๆ กลายเป็นสะพานเชื่อมเขาเข้ากับชีวิต

อุปสรรคที่สอง: ความก้าวหน้าที่มาจากผักบุ้ง

งานวิจัยของออรังมุ่งเน้นด้านวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม โดยเฉพาะผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากมลพิษอุบัติใหม่ เช่น ไมโครพลาสติกและอนุภาคจากการสึกหรอของยางรถยนต์ ต่อระบบนิเวศบนบก

ทิศทางนี้ไม่ได้เลือกมาโดยบังเอิญ ปากีสถานเป็นประเทศเกษตรกรรมขนาดใหญ่ ปลูกข้าวสาลี ฝ้าย ข้าว และพืชอื่นๆ เป็นหลัก แต่สภาพดินต้องเผชิญกับปัญหามลพิษต่างๆ "งานวิจัยของผมเริ่มต้นจากความกังวลต่อปัญหาสิ่งแวดล้อมในบ้านเกิด" ออรังกล่าว

แต่เส้นทางแห่งการวิจัยไม่เคยราบรื่น ในระหว่างการศึกษาปริญญาเอก การทดลองสำคัญครั้งหนึ่งประสบความล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาลองทดลองการสัมผัสกับถั่วมุง ถั่วฝักยาว มะเขือเทศ และพืชอื่นๆ หลายชนิด แต่ความคืบหน้าก็ยังคงหยุดชะงัก

เมื่อใกล้จะจนหนทาง อาจารย์ที่ปรึกษาศาสตราจารย์หลิว เหวยเทา ได้ให้คำแนะนำ: "ลองผักบุ้งดูสิ—มันเป็นผักธรรมดาที่สุดบนโต๊ะอาหารจีน"

การเปลี่ยนทิศทางที่ "ติดดิน" นี้ กลับกลายเป็นกุญแจสำคัญในการฝ่าอุปสรรค การทดลองการสัมผัสระยะยาวในที่สุดก็สำเร็จ และผลการวิจัยที่เกี่ยวข้องก็ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารสิ่งแวดล้อมชั้นนำ Environmental Science & Technology

เมื่อเผชิญกับความล้มเหลวในงานวิจัย ออรังใช้อาหารเช้าเทียนจินที่เขาคุ้นเคยเป็นอุปมา: "งานวิจัยบางครั้งก็เหมือนการทำเจียนปิ่ง—ถ้าควบคุมไฟไม่ได้ ก็ลองเปลี่ยนสูตรดู"

อุปสรรคที่สาม: จาก "นักศึกษาต่างชาติ" สู่ "พี่ใหญ่"

กลุ่มวิจัยของออรังมีนักศึกษาจีนและนักศึกษาต่างชาติรวม 19 คน ซึ่งเขาอธิบายว่าเป็น "สหประชาชาติขนาดย่อม" ระหว่างการอภิปราย ภาษาอังกฤษไหลลื่น ในช่วงพัก การสนทนาสลับไปมาระหว่างภาษาจีนและภาษาอังกฤษอย่างราบรื่น บางครั้งก็มีมุกตลกในภาษาอูรดู

ใน "สหประชาชาติขนาดย่อม" แห่งนี้ ออรังได้รับฉายาอย่าง affectionately ว่า "พี่ใหญ่"

ฉายานี้ไม่ได้มาจากความอาวุโส แต่มาจากสิ่งที่เขาทำ เมื่อช่วยอาจารย์ที่ปรึกษาตรวจสอบใบสมัครจากต่างประเทศ เขาให้ความสนใจกับนักศึกษาที่ไม่เพียงแต่มีพื้นฐานทางวิชาการที่แข็งแกร่ง แต่ยังมีใจกว้าง ในฐานะตัวแทนนักศึกษาปากีสถาน เขาเป็น "ไกด์ด่านแรก" สำหรับนักศึกษาใหม่—ช่วยขัดเกลาบทความทีละคำ และอธิบายขั้นตอนต่างๆ อย่างอดทน

รุ่นน้องหลายคนจำคำทักทายอันเป็นเอกลักษณ์ของออรังที่ติดสำเนียงต่างชาติได้ เมื่อแรกเข้าห้องแล็บ: "หนี เจิ่น เมอ ย่าง?" (เป็นไงบ้าง?) คำทักทายที่เขา "ประดิษฐ์" ขึ้นนี้ มักทำให้คนงงในตอนแรก แล้วก็ยิ้มอย่างเข้าใจ เมื่อเวลาผ่านไป คำง่ายๆ เหล่านี้กลายเป็น "รหัสแห่งความอบอุ่น" ที่ไม่มีใครพูดออกมาแต่ทุกคนเข้าใจ ภายในกลุ่มวิจัย

เมื่อใดก็ตามที่นักศึกษาใหม่ขอบคุณเขา เขาจะโบกมือและยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์: "ไม่เป็นไร เราเป็นครอบครัวเดียวกัน"

ความอบอุ่นนี้ไม่ได้เป็นทางเดียว ครั้งหนึ่งออรังบาดเจ็บที่เท้าจากการเล่นแบดมินตันโดยไม่ตั้งใจ อาจารย์ที่ปรึกษาและเพื่อนร่วมชั้นมาเยี่ยมเขาพร้อมนมและผลไม้ ถึงขั้น "สั่ง" ให้เขาพักผ่อนให้ดีเป็นเวลาสองเดือน โดยบอกว่า "ไม่ต้องห่วงเรื่องการทดลอง" "นี่คือบ้านหลังที่สองของผม" ออรังกล่าว

อาจารย์ที่ปรึกษาของออรัง หลิว เหวยเทา กล่าวว่า: "เขาเป็นนักศึกษาต่างชาติคนแรกที่ผมดูแล การมาถึงของเขาทำให้ผมเข้าใจการฝึกอบรมนักศึกษาต่างชาติได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น และผมยังได้เห็นประกายแห่งงานวิจัยที่เกิดขึ้นจากจุดตัดของวัฒนธรรมจีนและต่างประเทศ เราทั้งเป็นทั้งครูและเพื่อน เติบโตไปด้วยกัน"

"เติบโตไปด้วยกัน"—คำเหล่านี้ อาจเป็นนิยามที่ดีที่สุดของการศึกษาต่อต่างประเทศ

ไม่ใช่แค่คนในห้องแล็บ

ชีวิตของออรังไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในห้องแล็บ

เขาได้รับเชิญเป็นแขกรับเชิญหน้ากล้องในช่องภาษาอูรดูของ CGTN เล่าเรื่องราวของจีนให้ผู้ชมชาวปากีสถานฟังในภาษาแม่ของเขา เขายังปั่นจักรยานไปตามแม่น้ำไห่กับตัวแทนเยาวชนจากประเทศต่างๆ แบ่งปันสิ่งที่เขาสังเกตเห็นและความรักที่มีต่อเทียนจิน

เขาชอบบันทึกแสงและเงาของเมืองผ่านเลนส์กล้อง และเขาชอบมหาวิทยาลัยในฤดูใบไม้ร่วง จากหุบเขาสวัตถึงเทียนจิน เขาอธิบายว่าตัวเองได้ก้าวเข้าสู่ "โลกแห่งอนาคต" แต่ผ่านมาเจ็ดปี เมืองนี้ไม่ใช่แค่ "โลกแห่งอนาคต" สำหรับเขาอีกต่อไป—มันคือสถานที่ที่เขาได้ใช้ชีวิต ทำงาน และสร้างความสัมพันธ์อย่างแท้จริง

ก้าวต่อไป: นำความรู้กลับบ้าน

หลังจากจบปริญญาเอกในปี 2026 ออรังวางแผนจะทำวิจัยหลังปริญญาเอกต่อในประเทศจีน แต่เป้าหมายระยะยาวของเขาชัดเจน: นำความรู้และเทคโนโลยีการฟื้นฟูดินกลับไปยังปากีสถาน เพื่อสนับสนุนการพัฒนาการเกษตรอย่างยั่งยืนของปากีสถาน และส่งเสริมการแลกเปลี่ยนทางวิชาการและมหาวิทยาลัยระหว่างจีนกับปากีสถาน

"งานวิจัยของผมเริ่มต้นจากความกังวลต่อปัญหาสิ่งแวดล้อมในบ้านเกิด" เมื่อเขาพูดสิ่งนี้ครั้งแรกเมื่อเจ็ดปีก่อน อาจเป็นเพียงความปรารถนาง่ายๆ เจ็ดปีต่อมา มันได้กลายเป็นบทความ 11 ฉบับในฐานะผู้เขียนคนแรก และบทความร่วมเขียนกว่า 40 ฉบับ—และเป็นทิศทางที่เป็นรูปธรรมและสามารถบรรลุได้จริง

ยังมีคำถาม? ถาม Pandi

บทความนี้มีประโยชน์ไหม?